Ég útskrifaðist af náttúrufræðibraut Menntaskólans við Hamrahlíð í maí síðastliðnum. Ég hafði sett stefnuna á Bandaríkin þar sem ég ætlaði að fara í háskóla á frjálsíþróttastyrk gegn því að keppa fyrir hönd skólans.

Frjálsarnar gengu þó ekki eins og skyldi hjá mér á innanhússtímabilinu og þjálfarinn, sem hafði lofað mér styrk í skólann sinn, sá sér skiljanlega ekki fært að veita mér styrkinn þá, en á þeim tímapunkti hafði ég þegar afþakkað önnur boð. Þetta var erfitt tímabil og mikið að gerast hjá mér auk þess sem ég var mjög óákveðin. Ég sé það vel, þegar ég horfi til baka, að ég var engan veginn tilbúin að fara erlendis enda ekki einu sinni búin að ákveða hvað ég vildi læra.

Rétt áður en skólanum lauk í vor voru háskólakynningar í MH og þar á meðal var danskur lýðháskóli að kynna starf sitt. Kynningin varð til þess að ég fór að grennslast fyrir um lýðháskóla og komst síðar að því að UMFÍ á í samstarfi við sex slíka skóla, þar á meðal skólann sem kom í MH og skólann sem varð fyrir valinu hjá mér. Ég vissi í raun engan veginn hvað ég var að fara út í en ákvað að leyfa mér að njóta góðs af því að hafa klárað menntaskólann á þremur árum í stað fjögurra og komast í nýja rútínu, finna út hvað mig langaði að gera í lífinu og víkka sjóndeildarhringinn. Ég er viss um að dvöl mín hér í Sønderborg verður góð og skemmtileg reynsla sem ég get verið stolt af í framtíðinni.

Það er erfitt að lýsa stemningunni hér með orðum. Ég hef komist að því nú þegar að enginn fær sömu reynsluna af lýðháskóladvöl sinni því að það er alltaf ótalmargt í boði. Hér eru saman komnir um 115 ólíkir einstaklingar með ólíkan bakgrunn en öll eigum við það sameiginlegt að vera á aldrinum 17–35 ára. Flestir koma frá Danmörku en þó eru um 40 nemendur erlendis frá. Að þessu sinni erum við Íslendingarnir afar áberandi, alls 16 talsins. Auk okkar eru hér Grænlendingar, Ungverjar, Færeyingar, Kanadabúi og Þjóðverji. Á síðasta misseri voru um það bil helmingi færri „International Students“ eins og við erum gjarnan kölluð.

Fyrstu dagarnir fóru alfarið í að reyna að þjappa hópnum saman og láta fólk kynnast. Krakkarnir við hádegisverðarborðið, sem ég lenti á fyrstu vikuna, reyndust mjög skemmtilegir og nú hef ég komist að því að það eru flestir hinir líka. Ég er ennþá að kynnast fólki og aðstæðum en þrautaleikirnir fyrstu dagana náðu að brjóta ísinn svolítið. Þá var fólk dregið saman í hópa og látið vinna ýmis verkefni og fyndnar þrautir þar sem samvinna var óumflýjanleg. Mitt lið vann keppnina um lengstu fatakeðjuna en liðsfélagar voru duglegir að hvetja hvert annað til að afklæðast eins miklu og þeir treystu sér til í því skyni að mynda lengri fatakeðju en hin liðin. Eftir stóðu stolt ungmenni á nærfötunum einum og margra metra ræma mynduð úr fötum, skóm og skarti keppenda.

Eftir langa þrautaleikjadaga var fínt að setjast niður við varðeld fyrir utan og semja lag í nýjum hópi þar sem öll nöfn meðlima hópsins þurftu að koma fyrir. Þar litu mjög svo skemmtilegar tónsmíðar dagsins ljós, allt frá rappi til ljúfra ballaða. Gangurinn minn sigraði síðan í sundkeppni sem fram fór á fyrstu dögunum en þar var meðal annars keppt í köfun, hefðbundnu sundi, þrautabraut og ýmsum dýfingum, þar á meðal sársaukadýfingu sem fólst í grófum dráttum í því að skapa sem mestan magaskell úr sem mestri hæð. Ég fann mjög til með mörgum á þessu stigi keppninnar en þetta var allt frekar hlægilegt.

Síðan tók „alvaran“ við, þegar fólk hafði valið sér fög og stundaskráin góða var tekin í gildi. Sjálf valdi ég hlaup og þríþraut (hlaup, sund og hjólreiðar) en það var svona það sem átti best við mig. Markmiðið í hlaupakúrsinum er að hlaupa heilt eða hálft maraþon en í þríþrautinni er markmiðið að keppa í hluta af þríþraut á La Santa á Lanzarote en þangað fer næstum allur skólinn í viku æfingaferð í október. Ég íhugaði að velja eitthvað alveg nýtt eins og reiðmennsku, tennis eða strandblak en ákvað að bíða með það þangað til við veljum aftur, því að það er að sjálfsögðu hægt að æfa sjálfur eins og maður vill utan stundatöflu. Því miður verður ekki hægt að velja um fög eins og surf, siglingar, kajak og strandblak að tveimur mánuðum liðnum því að þá verður ef til vill farið að kólna aðeins í veðri.

Ég er einnig í dönskutímum og tímum sem heita „Dansk kultur“ en þar fáum við að kynnast danskri hönnun, menningu og menntakerfi svo að fátt eitt sé nefnt. Næst á dagskrá hjá mér og mínum gangi er að gera stuttmynd þar sem ofurhetja og koss verða að koma fyrir en auk þess er ég að vinna að kynningu á dönsku skartgripahönnuðunum Dyberg og Kern. Enginn skóladagur er eins en sumt breytist ekki, þar á meðal matartímar, morgunsamkomur tvisvar í viku og hreingerning daglega.

 Nemendur skiptast á að hjálpa til við matargerð, þrif, undirbúning morgunsamkoma og annað slíkt og svo er öllum opið að standa fyrir nýjum námskeiðum fyrir samnemendur sína. Ég get vel hugsað mér að taka þátt í interval-þjálfuninni sem Jeff stendur fyrir á frjálsíþróttavellinum tvisvar í viku en hann er einnig í þríþrautinni með mér. Þá er Michella, dönsk vinkona mín, með listaklúbb vikulega þar sem fólk hittist á listaverkstæðinu og málar saman. Þetta er að minnsta kosti heiðarleg tilraun til að gefa einhverja hugmynd af því hvernig lífið gengur fyrir sig þar sem engir tveir dagar eru eins.

Íris Anna Skúladóttir.